bu araf'ı ben yazsam bu kadar uyarmış durumuma ne kadar sevdirdi kendini bana!

başıma gelenleri unutmak için,o ben değilmişçesine onu bilen kimseyi görmeyerek...sokakta çocuk görünce sevinçle eğilerek,tutarak ellerini öperek yanaklarını,için acısa da vakti gelincesine avunarak...vuruyorum hala kendimi alkole..içimdeki tüm kötü hisler alkolle eriyip gitsin diye.
göğüslerimin altından başlayan bir yumruyla acıya düşüyo..çenem titreyip alt dudağımı yukarı itiyo,bir sonraki adım göz altlarında nem.

kalbin işine bak.
sesini duymam ne zamandır araf'tayım?sesim mi?
çatal!