yeni bir başlangıç.

kır-mı-zı-gü-lüüüüüüüüün aaaaaa-dı var!

hukuk okumaya karar vermem idealist yapımla birebir örütşen gurur veren bir durumken şimdilerde yine bazen yakıştıramamazlık ediyorum kendime neden böyle?
ve neden hep özeleştirilerle geçiyor hayatımın son bir kaç ayı?
başkalarına dair bişeyler söylediğimde sert tepkiler aldığım için mi artık yazılarımda sadece kendime yönelik saldırılarda bulunuyorum?
ben galiba kendimden hem nefret ediyorum hem de arzuluyorum.

temiz başlangıç olsun diye sildim buradaki onlarca yazımı ama düşününce zaten benim için ifade ettikleri anlamlar da bitmişti,edebi kaygılarımı da doyurmuyordu belki...
bundan sonra doyuracağım anlamına gelmese de bu yazı bundan sonra bir gençkız edasıyla yazamayacağımı hissediyorum.
ben kadın oldum.
evet-evet.

ben kadın oldum.
hala kadınların birbirlerine karşı tutumlarından tiksinsem de onlardan biri olmayı reddetsem de,onları anlamayı öğrenmiş olgun bir erkek gibi bir kadın oldum.
bunu böbürlenmek için,''büyüdüm artık ben!'' demek için de düşünmüyorum.
bunu biraz keder içinde düşünüyorum.
biraz özgüven.
yıkılmışlıklarım,yılmışlıklarım yerini çözüm aramaya, konuşmaya bıraktı.
artık aşka düşerken bile düşeceğim zamanki boşluğu önceden ağlarımla örebilirmişim gibi hissediyorum.

söyleyen kişiye göre süzerken beynimdeki düşünceleri,şimdi sadece söylenene bakıyorum.kimse vazgeçilmez değil,biraz geç idrak ediyorum.

şarkı söylemek istiyorum bağıra bağıra söylemek,ama artık başkalarını düşünerek hislenmek yerine kendimi tatmin ediyorum sesimle.

beni büyüten bütün pisliklere ve muhteşemlere teşekkür ediyorum.artık içimde birer insan değil beynimde birer örneksiniz.soyundum sizden,tek başıma koşuyor,kendi arkamı kendim kolluyorum.

yaşıyorum.